ΣΦΡΑΓΙΖΟΥΝ
***
Ποίηση : Αλεξάνδρα  Μπακονικα
video :Χρυσούλα Κ
Μουσική:Γ.Σπανός
Ερωτική Συμφωνία

Χώνομαι στην αγκαλιά σου.
Θεσπέσια τα μυστικά της αφής.
Χωρίς φειδώ το χάδι σου.
Το αίσθημα και η αγάπη σου
σφραγίζουν κάθε κόχη του κορμιού μου.
Σου ανήκω και μου ανήκεις.
Θελκτικά, ονειρεμένα τα μυστικά της αφής.
http://youtu.be/5NVX1nVdQfI

 Ουρανός και θάλασσα

ποίηση: Μαίρη Μπριλή
Μουσική : Ουρανός και θάλασσα
Ευανθία Ρεμπούτσικα
video : Χρυσουλα Κ.
-Χάρισέ μου κάτι..
-Μα, δικά σου έχεις όλα τα πλούτη
Δεν σου λείπει τίποτα.

και έστρεψε με συγκατάβαση
το πιο έκπληκτό Του, βλέμμα
πάνω της

Εκείνη κοίταξε τον ουρανό.

και έστρεψε με ευχαρίστηση
το πιο αγαπημένο Της, βλέμμα
πάνω του.

Ήταν ντυμένη το φθινοπωρινό Του γαλάζιο.

Πάντα ξεχνούσε να φορέσει
το δικό της χρώμα
όταν έφεγγε
η Θάλασσα

Μαίρη Μπριλή.http://youtu.be/BGXKHBhZ4HM

http://youtu.be/h2nr_Gv2gZQ
Ο ΘΕΑΤΗΣ Κατερίνα Μαυρομμάτη
video:  Χρυσούλα Κ.
μουσική:  Secret Garden- Song from a Secret Garden
Κι όλο λες πως θ' απλώσεις κάτω τη μέρα σου,
κάθε της δευτερόλεπτο να σε χαϊδέψει...
Κι ύστερα ξανά, βλέπεις τις ώρες να ταξιδεύουν,
περνώντας από μπροστά σου μια μια,
τόσο γοργά σου ξεφεύγουν πια... Σαπουνόφουσκες
που σβήνουν πριν προλάβεις να τις αγγίξεις...
Όλη σου η ζωή ένα έτσι που πάει στο δρόμο,
κι είσαι μόνο θεατής των ονείρων σου...
Κι ενώ οι κύκλοι της μέρας αμέτρητοι,
πώς και η ζωή πέρασε κιόλας;..
Άντε αύριο να ξαναμαζέψεις τα όνειρά σου,
τις στιγμές, τις ώρες της μέρας σου,
για να ζήσεις...
Να μη μένεις στο παραθύρι, κοιτώντας
των άλλων τις ζωές...

ΚΩΣΤΑΣ Γ. ΚΑΡΙΩΤΑΚΗΣ

Πολύμνια

Ψεύτικα αισθήματα
ψεύτη του κόσμου!
Μα το παράξενο
φως του έρωτός μου
φέγγει στου σκότεινου
δρόμου την άκρη:
Με το παράπονο
και με το δάκρυ,
κόρη χλωμόθωρη
μαυροντυμένη.
Κι είναι σαν αίνιγμα,
και περιμένει.

Λάμπει το βλέμμα της
απ’ την ασθένεια.
Σάμπως να λιώνουνε
χέρια κερένια.
Στ’ άσαρκα μάγουλα
πως έχει μείνει
πίκρα το νόημα
γέλιου που σβήνει!
Είναι το αξήγητο
το μικροστόμα
δίχως το μίλημα,
δίχως το χρώμα.

Κάποια μεσάνυχτα
θα σε αγαπήσω,
Μούσα. Τα μάτια σου
θαν τα φιλήσω,
να ‘βρω γυρεύοντας
μες στα νερά τους
τα χρυσονείρατα
και τους θανάτους,
και τη βασίλισσα
λέξη του κόσμου,
και το παράξενο
φως του έρωτός μου.

Κ. Γ. Καριωτάκης, Ποιήματα και πεζά, εκδ. Γράμματα